وصیت به معنای توصیه و سفارش فردی با فرد دیگر است.

 

وصیت» در اصطلاح علم اخلاق با پند و موعظه سفارش کردن بر

 

دیگری، جهت فرمان بردن و عمل نمودن است .

 

 و در اصطلاح فقه این است که انسان، تملیک و واگذاری عین مال

 

یا منفعت آن را بعد از وفاتخودش به شخص دیگر یا عموم مردم

 

سفارش کند؛ به‌ طوری‌ که تصرف در اموال وی بعد از مرگش

 

برای دیگران مباح باشد. 

 

در احکام اسلام، با توجه به جهات انسانی و اجتماعی، وصیّت امری

 

مجاز بلکه نسبت به آن تأکید فراوان شده است. مشروعیت و جواز

 

وصیّت در اسلام ازآیاتی در قرآن کریم و روایات بسیاری که در این

 

رابطه از ناحیه رهبران دین رسیده است .

 

خداوند در سوره بقره آیه 180 میفرماید:

 

«كُتِبَ عَلَیكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَیراً الْوَصِیةُ

 

لِلْوالِدَینِ وَالأقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَی المُتّقینَ»

 


«بر شما نوشته شده: هنگامى كه یكى از شما را مرگ فرا رسد، اگر

 

چیز خوبى [مالى‏] از خود به جاى گذارده، براى پدر و مادر و

 

نزدیكان، بطور شایسته وصیت كند! این حقّى است بر پرهیزكاران!»

 

 یوصیكُمُ اللَّهُ فی‏ أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَیینِ...

 

مِنْ بَعْدِ وَصِیةٍ یوصی‏ بِها أَوْ دَینٍ... 

 

«خداوند در باره­ی فرزندانتان به شما سفارش مى‏ كند كه سهم

 

(میراث) پسر، به اندازه­ی سهم دو دختر باشد... (همه اینها،) بعد

 

از انجام وصیتى است كه او كرده، و بعد از اداى دین است...»

 

سوره نساء آیه 11

 
 
«یأَیهَُّا الَّذِینَ ءَامَنُواْ شهََادَةُ بَینِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِینَ الْوَصِیةِ
 
 
اثْنَانِ ذَوَاعَدْلٍ مِّنكُمْ أَوْ ءَاخَرَانِ مِنْ غَیرِْكُمْ إِنْ أَنتُمْ ضَرَبْتُمْ فىِ­ الْأَرْضِ...»
 
 
سوره مائده آیه 106-108
 
 
«اى كسانى كه ایمان آورده‏اید! هنگامى كه مرگ یكى از شما فرا رسد،
 
 
در موقع وصیت باید از میان شما، دو نفر عادل را به شهادت بطلبد یا
 
 
اگر مسافرت كردید، و مصیبت مرگ شما فرا رسید، (و در آن جا
 
 
مسلمانى نیافتید،) دو نفر از غیر خودتان را به گواهى بطلبید...»
 
 
 پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله در مورد وصیت فرمودند :
 
 
سزاوار نيست مسلمان شب بخوابد مگر اين كه وصيّت نامه‌اش زير
 
 
سر او باشد (منظور آماده بودن وصيّت است) .
 
 
كسي كه بدون وصيّت از دنيا برود، مرگ او مرگ جاهليّت است.
 
 
 حر عاملي،  وسائل الشيعه، ج19، ص 258.